Πέρυσι ήμουν Σαρλί , χθες ήμουν Παρίσι , σήμερα είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ

" Όταν αποκαλείς τον εαυτό σου Ινδό ή Μουσουλμάνο ή Χριστιανό ή Ευρωπαίο, ή οτιδήποτε άλλο, είσαι βίαιος. Καταλαβαίνεις γιατί αυτό είναι βίαιο; Γιατί διαχωρίζεις τον εαυτό σου από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Όταν διαχωρίζεις τον εαυτό σου μέσω των πιστεύω, της εθνικότητάς, της παράδοσης, εκτρέφεις βία. Οπότε ο άνθρωπος που πασχίζει να κατανοήσει τη βία δεν ανήκει σε καμία χώρα, σε καμία θρησκεία, σε καμία πολιτική παράταξη ή σύστημα, παρά ασχολείται με την συνολική κατανόηση της ανθρωπότητας ".
 -Jiddu Krishnamurti

Ήταν γύρω στις 10 όταν έφτασα σπίτι . Είχα βγει με μία φίλη για ψώνια , όπως της είχα υποσχεθεί . Ήθελε να βρει κάτι ιδιαίτερο να φορέσει για ένα πάρτι που διοργανώνει . Κινούμασταν με μεγάλα βιαστικά , αλλά άκρως θηλυκά , βήματα μέσα στα μαγαζιά και στις φωτεινές λεωφόρους που προμηνύουν Χριστούγεννα  . Σε κάθε τέτοια εξόρμηση το απολαμβάνεις στην αρχή , αλλά μετά από κάποιες ώρες αρχίζεις και κουράζεσαι . Συνθλίβεσαι και μόνο στην σκέψη των πόσων είσαι ικανός να αντέξεις για μερικά υφάσματα. Ειδικά για μία ιδιαίτερη νύχτα . 
    Μόλις , λοιπόν , βρέθηκα στο σπίτι πέταξα τα κλειδιά σε ένα ξύλινο κουτί πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού . Αστόχησα . Έπειτα έβγαλα τα παπούτσια . Με είχαν κόψει από τόσο περπάτημα .  Τα πόδια μου αντιδρούσαν και μόνο στην ιδέα να ξανά κλειστούν εκεί  μέσα . Εντελώς μηχανικά έπιασα το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης και άρχισα να παρακολουθώ ό ,τι και αν υπήρχε στα κανάλια . 
   Για την ακρίβεια δεν παρακολουθούσα . Τα μάτια μου απλώς ήταν κολλημένα στις εικόνες , διέκριναν χρώματα και ανάγλυφα αντικειμένων . Εγώ ήμουν χαμένη κάπου μέσα στους συλλογισμούς μου . Δεν είχαν ειρμό , δεν είχαν καν μία συγκεκριμένη μορφή . Ήταν ένα συνοθύλευμα  εικόνων , σαν αναμνήσεις ή ονειρικές που είχαν δημιουργήσει ένα σύννεφο σκόνης στο μυαλό μου . Σιγά σιγά ένιωθα να χάνομαι σε αυτό . 
  Ξύπνησα όταν οι ειδήσεις έπαιξαν το τρομοκρατικό επεισόδιο που χθες το βράδυ ώρα 11.23 σημειώθηκε στο Παρίσι . Ο πανικός , τα απάνθρωπα σκιρτήματα στις καρδιές των θυμάτων , τα όπλα , ο στρατός , ο αέναος πόλεμος  - σε αυτά προσγειώθηκα  απότομα . Μία στιγμή νωρίτερα σχεδίαζα ένα πάρτι και τώρα άνθρωποι έχαναν μαζικώς την ζωή τους στο όνομα ενός θεού . 
  Ανακατεύτηκα . Ένα ρίγος σκαρφάλωνε την σπονδυλική μου στήλη ενώ παράλληλα οι τρίχες ανασηκώθηκαν . Δεν μπορεί , δεν γίνεται να υπάρχει τόσο μίσος στον κόσμο . Δεν γίνεται η ανθρώπινη ηλιθιότητα να μην έχει όρια . Υπήρχαν άνθρωποι εκεί έξω που γδύθηκαν την ανθρωπιά τους και φόρεσαν μία μάσκα , βγήκαν στους δρόμους και απανθρωποίησαν τους συναδέλφους τους , τους γείτονές τους , τους Γάλλους , τους Ισπανούς , τους Κινέζους , τους Έλληνες , τους ανθρώπους ! 
    Γιατί ; Κανένας ποτέ δεν πρέπει να διερωτήθηκε από εκείνους κάτι τέτοιο . Κανένας τους δεν αναγνώρισε στον εαυτό του το δικαίωμα να σιωπά μερικές φορές μπροστά στις απαιτήσεις και τους παραλογισμούς του . Δεν φταίνε όμως εκείνοι - όχι τουλάχιστον μόνο αυτοί . Δεν φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις , τα συμφέροντα , η διαφθορά , το κτήνος μέσα μας . Φταίω και εγώ . Και εγώ που δεν το έκοψα από την ρίζα , που δεν ύψωσα την φωνή μου , που δεν μίλησα τις σκέψεις μου , που απλώς καθόμουν στον καναπέ μου . 
  Πέρυσι ήμουν Σαρλί , χθες ήμουν Παρίσι , σήμερα είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ και θα διεκδικήσω την ειρήνη , την ανθρωπιά , την αγάπη ! 

Υ.Γ.  Μην προσεύχεστε για το Παρίσι , θυμηθείτε πως για μία θρησκεία τράβηξε όσα τράβηξε . Σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται η δράση για το Παρίσι , για εμένα , για εσένα για τον άνθρωπο ανεξαρτήτου χρώματος , θρησκείας , χώρας , γλώσσας , αντίληψης και τάξης . #NOTΕRRORISM 
              

Αυτά τα νέα της Αλεξάνδρας

Σάββατο βράδυ σε ένα νυχτερινό μαγαζί . Ο κόσμος συρρέει μέσα και έξω . Είναι αποπνικτική η ατμόσφαιρα από τον καπνό . Το προτιμάς όμως από τον ψυχρό αέρα που κυκλοφορεί στους δρόμους .Μέσα στον χώρο δεν ακούς τις φωνές των άλλων , μόνο ορισμένες φράσεις ή καλύτερα φωνήεντα καταφέρεις να πιάσεις . Είσαι στριμωγμένος στην καρέκλα σου .
  Γύρω σου άτομα άγνωστα  . Μερικά γνωστά πρόσωπα εντοπίζεις στην απέναντι γωνία . Δεν θα σε ακούσουν ακόμα και αν φωνάξεις . Σκέφτεσαι πως αν κοιτάξουν προς εσένα θα τους χαρίσεις ένα νεύμα . δεν θα κοιτάξουν όμως και το ξέρεις . Επικεντρώνεσαι στο ποτό σου . Καταπίνεις το αλκοόλ μηχανικά πλέον , λες και δεν καίει τον λαιμό σου . Δεν σε νοιάζει , αυτός είναι ο σκοπός .
  Μπροστά σου χορεύει με τον ρυθμό η Αλεξάνδρα . Δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα άτομα του χώρου . Δείχνει να αισθάνεται απόλυτα άνετα με το σώμα της και με τον χώρο . Χαμογελάει . Άλλο πάλι και τούτο . Σε ένα μέρος που τα χαμόγελα είναι μία ακόμα βιτρίνα εκείνη ξέρει και χαμογελάει με τα μάτια .
  - Έλα μην σε βλέπω έτσι ! Είπαμε σήμερα να απολαύσουμε την βραδιά και εσύ κάθεσαι σιωπηλή και κοιτάς το ποτό σου .
- Ναι , συγγνώμη . Συ είπα δεν θα ήμουν η καλύτερη παρέα σήμερα . Έχουν συμβεί τόσα πολλά που αισθάνομαι πως δεν μπορώ να συμβαδίσω .
- Ξέρω . Πράγματι δεν είναι εύκολο , αλλά για αυτό είναι οι φίλοι να κρατούν τα χαρτομάντιλα .
  Γέλασε με την κελαηδιστή φωνή της και άπλωσε το χέρι της προς εμένα  . Την κοίταξα αμήχανα . Ένα πονηρό μειδίαμα είχε σχηματιστεί στα χείλη της . Τα μάτια της δε είχαν γίνει επικίνδυνα . Οι κόρες τους είχαν διασταλεί και έμοιαζαν ικανές να με καταβροχθίσουν .
- Θα χορέψουμε ή όχι ;
- Δεν θέλω .
- Το ξέρω πως θα σου είναι δύσκολο στην αρχή αλλά ο χορός είναι θεραπευτικός . Ξετινάζεις από πάνω σου όλα τα αρνητικά συναισθήματα .
- Ναι , μαζί και τις αναμνήσεις .
 Ξεφύσηξε . Δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω πόσο δυσαρεστημένη ήταν με την απάντηση μου .
- Δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό ! Ποιος σου είπε  ότι οι αναμνήσεις δεν είναι από μόνες τους αρνητικά συναισθήματα ;
- Τι είναι αυτά που λες .
- Για εμένα δεν είναι τίποτα άλλο παρά συναισθήματα που δεν μπορέσαμε να τα δεχτούμε στον εαυτό μας , να τα αναλύσουμε , να τα συγχωρέσουμε και να τα αφήσουμε να φύγουν χωρίς να μας πληγώνουν πια . Τα βαφτίσαμε αναμνήσεις , τα ντύσαμε με άλλα ρούχα και είπαμε να μην μπολυμε στον κόπο να προχωρήσουμε .
- Υπάρχουν και καλές αναμνήσεις , για αυτό τι έχεις να πεις ;
- Σαφώς και υπάρχουν . Ο λόγος που υπάρχουν , ωστόσο , δεν είναι για να τις νοσταλγείς αλλά για να θυμάσαι να προχωράς μπροστά , ώστε να βρεις ένα εγγενές συναίσθημα . Σε κάλυψα ;
   Με κάλυψε;  Είχα μείνει άναυδη από το πόσο κυνικά μου ακούγονταν τα λόγια της . Μάλλον όχι , όχι κυνικά , πόσο αληθινά ήταν . Για ένα λεπτό είχα αφήσει τον κόσμο γύρω μου να περιστρέφεται όσο εγώ κλεινόμουν στον πιο σκοτεινό μου πυρήνα . Επεξεργαζόμουν ένα ένα τα φωνήματα . Τα έσπαγα , του άλλαζα θέση , τους άλλαζα γράμματα . Ήθελα να τα φέρω στα μέτρα μου .
  Δεν μπορούσα . Οπότε έπιασα το χέρι της , ήταν αρκετά παγωμένο , και την οδήγησα σε ένα μικρό διάστημα όπου είχαν αραιωθεί τα άτομα . Χορέψαμε . Χορέψαμε όλο το βράδυ σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο που να ξέραμε να κάνουμε πέρα από αυτό . Ήταν η πρώτη φορά μετά από ένα εκτενές διάστημα που κατάφερα να κάνω τις σκέψεις μου να σωπάσουν . Άτυχος σκέφτηκα όταν σωριάστηκα στο κρεβάτι μου όποιος δεν χορεύει .
 

                                                                      Χορέψτε !

Ένα φεγγάρι στην Ιαπωνία

 Σαν αποπιούμε

  θα κάτσουμε να δούμε

την πανσέληνο.

Έτσι είν' ο κόσμος:

τ' ολόγιομο φεγγάρι

κι αυτό εκλείπει.

Κομπαγιάσι Ίσσα

Συνοπτική η ματιά της ανατολής . Ο κόσμος φαίνεται να απλοποιείται . Απλοποιείται το καλούπι του . Πέφτει η δαντέλα και το άρωμα που κόλλησε στις ίνες τις . Πέφτει το ύφασμα και το χρώμα από τις φωτοσκιάσεις . Μένει το δέρμα , ο σκελετός και τα μάτια . Ναι , μην ξεχνάμε τα μάτια . Μπορεί να τα μπερδεύεις με κουμπιά μα δεν είναι . ¨Έχουν ουσία τα μάτια , όταν κοιτάνε προς τα μέσα και βλέπουν τον θησαυρό . Μόνο εκ των έσω

Η Ιαπωνική φιλοσοφία αγαπάει την σαφήνεια και την συνέπεια που διέπει την φύση , επειδή ακριβώς η φύση εκφράζεται πρώτα μέσα στα όντα της και ύστερα ως κραυγή , ως αντίδραση έστω , στον κόσμο . Μην υποτιμάτε τα σχιστά μάτια . Το πεδίο τους μπορεί να φαίνεται περιορισμένο , αλλά δεν είναι γιατί εκπαιδεύτηκαν στην νομοτέλεια της φύσης . Έμαθαν πως την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια  , μα η ίριδα . Θεωρούν δεν κοιτάζουν . Είναι εμβάθυνση ,όχι βλέμμα . 

Αρκετά με τις ρητορείες ! Τις έχω σιχαθεί , πόσο μάλλον όταν εγώ τις εκφράζω . Απολαύστε το χάικου όπως αρέσει σε εσάς , γιατί αυτός είναι ο σωστός τρόπος ! 

Ταλαντώσεις σε κόκκινο φόντο

Έπεσα . 

Τα πόδια μου μπλέχτηκαν στην ουρά σου. 

Την ουρά από συννεφιασμένα πρωινά 

που κρυβόσουν στα παπλώματα .

Τα γόνατα κοκκίνισαν θυμάμαι . 

Είδα το χρώμα να αλλάζει σταδιακά 

σε αποχρώσεις του μπλε . 

Δεν πονούσα , μα δεν ένιωθα και τίποτα . 

Ο κόσμος έμοιαζε ναρκωμένος . 

Για να μην βαριέμαι μέτραγα γράμματα και συλλαβές . 

Φοβόμουν όταν έπρεπε να προφέρω το "σ". 

"Σ" όπως σχεδόν . 

Σχεδόν ζω , σχεδόν δάκρυσες , σχεδόν τα καταφέραμε . 

Για να σε ανακαλώ πλέον δεν βασίζομαι στις λέξεις . 

Οι λέξεις είναι τρίγωνα και οι γωνίες τους 

αφήνουν τις ψυχές διάτρητες . 

Πλέον χρησιμοποιώ άλλα σχήματα . 

Προτιμώ τους κύκλους , έχουν ολοκλήρωση 

και μια μαλακή υφή . 

Εσύ ήσουν  ένας κύκλος . 

Δεν είχες ουρά , ούτε οξείες εξοχές . 

Μέχρι να περάσω τουλάχιστον την γραμμή . 

Όταν άρχισα να ακροβατώ στις ακτίνες 

ψάχνοντας για το κέντρο ,

τότε είδα τις γωνίες και την ουρά . 

Άλλαξες , 

Δεν τα παράτησα όμως . 

Μέσα στο μαύρο έβλεπα χρώμα . 

Η πτώση έμοιαζε αναπόφευκτη . 

Άλλαξα και εγώ . 

Το κατάλαβα καθώς ξετίναζα τη σκόνη από τα ρούχα . 

Άλλοτε θα έμενα να κλάψω λίγο ακόμα .

Τώρα δεν έχω καιρό για αυτά . 

Άδειασα τόσο που αν και δεμένη σαν σύνολο 

είχα κάτι το άυλο πάνω μου . 

Ήσουν περίπλοκη διαδρομή . 

Το πιο δύσκολο σημείο ήταν να αποφύγω 

την τούφα εκείνη που έπεφτε στα βλέφαρά σου . 

Ήθελε επιδέξιους ελιγμούς 

για να μην δαγκώσω  τα χείλη και την σκουπίσω 

από τα μάτια σου . 

Θα το έβλεπες και θα βύθιζες τις άγκυρές σου

στο κορμί μου . 

Σου είπα πως δεν σε αγαπώ και έφυγα . 

Φώναξες πως θα ξανάρθεις . 

Όχι , δεν πρέπει ποτέ να γυρίσεις . 

Όχι , μην ξανάρθεις . 

Άμα σε έβλεπα θα καμπύλωνα την ράχη . 

Δεν έχω καιρό γι΄ αυτά  επαναλαμβάνω χαμηλόφωνα  . 

(Αν ξαναρχόσουν κάποτε θα περνούσες από εδώ ;)

Τί σημασία έχει ; 

Η πόρτα δεν έχει ανοίξει ακόμα ...

15 Μαίου 20...

                            "Hearts are wild things that's why our ribs are cages"

Αν έπρεπε να συνοψίσω την κατάσταση σε φορτία λέξεων θα επέλεγα αυτές : είμαι ευτυχισμένη . Είναι ένα από εκείνα τα κομμάτια της ζωής που - όχι δεν πήρες το όσκαρ , δεν πήρες προαγωγή , δεν σε θαύμασαν χιλιάδες άτομα μέσα σε μία νύχτα - αλλά που νιώθεις γεμάτος από μέσα . Είναι εκείνη η στιγμή που τα πρωινά καθόμαστε στον καναπέ βλέποντας παιδικά και μου ζεσταίνεις τις πατούσες. Είναι όταν στην πιο άκυρη στιγμή λες το ανέκδοτο ( και πόσο όμορφα λες τα ανέκδοτα ) που άκουσες και τα υστερικά μου γέλια αντηχούν μέσα στο δωμάτιο .
    Ναι , εκείνες ακριβώς τις στιγμές κοιτάω τριγύρω και βλέπω με μάτια αλλιώτικα τον κόσμο .
 Τα χρώματα , τα τραγούδια , το φεγγάρι αποκτούν πιο όμορφη όψη τότε . Σκέφτομαι πως κάπως έτσι πρέπει να είναι ο παράδεισος . Μετά το ξανασκέφτομαι και γελάω . Πότε έγινα εγώ τόσο μελό ; Ο παράδεισος και κουραφέξαλα . Σβήνω με μια σκούπα τις σκέψεις περί παραδείσου και αφήνω την εικόνα του να  δημιουργηθεί στο μυαλό μου , όπως κάποτε διυλίστηκε μέσα από μία σχισμή τριών χιλιοστών της ίριδας .
  Με αυτόν τον τρόπο τον βλέπω ολόκληρο ' με τις εσοχές και τις εξοχές του , τα φώτα και τις σκιάσεις . Με αυτά τα τόσο απλά υλικά συντίθεται κάτι τόσο σύνθετο και ωραίο . Κάτι που μαθαίνω να αγαπάω κάθε μέρα και από λίγο . Είναι κάτι παραπάνω από ιδέα . Έχει σάρκα και οστά. Είναι μία ψυχή όχι δική μου αλλά από εμένα . Είναι ο Άγγελος που έχω το προνόμιο να προσθέτω δίπλα στο όνομά του αντωνυμίες . Ο  Άγγελός μου ... Τί οργανωμένο που παρουσιάζεται το χάος όταν μπορώ και τονίζω αυτό το μου !
   Για να προλάβω ταμπέλες όπως " κτητικότητα" το  " μου " αυτό λειτουργεί περισσότερο ως επιφώνημα παρά ωs αντωνυμία . Είναι εκείνη η χαρά που αποκτάς όταν καταλαβαίνεις πως μια ψυχή δεν σου ανήκει και όμως είναι φτιαγμένη από το ίδιο υλικό με την δικιά σου . Εκπλήσσεσαι με την συγγένεια . Εγώ , τουλάχιστον, έμεινα άναυδη στο θέαμα .
    Δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω . Νομίζω πως τις ενδιάμεσες λέξεις τις καταλάβατε . Πηγαίνω να χωθώ κάτω από την κουβέρτα τώρα , είναι η σειρά μου να ζεστάνω τα πόδια του .

   

Eλα να μιλησουμε με λιγο κοκκινο κρασι

Ξερεις , ρε φιλε ,τι ειναι η ζωη ;Πολλες φορες το εχω σκεφτει αυτο το ερωτημα αλλα ποτε δεν εβρισκα απαντηση πειστικη . Βασικα , εβρισκα πολλες πειστικες απαντησεις , καμια ομως δεν ειχε τετοιο καλουπι που να χωραει την αληθεια . Ετσι , οσο και αν την εβλεπα μπροστα μου να αιωρειται , καθε φορα που απλωνα το χερι και πιστευα πως την ειχα κλεισει στην παλαμη μου (!) εκεινη παντα ξεγλιστρουσε . Την επιασα , δεν την επιασα ; Την κρατησε εστω και για λιγο η απο τις εσοχες των δαχτυλων μου ειχε ξεφευγε απο την αρχη ; Δεν γνωριζω . Η μονη πλευρα της αληθειας που εχω γνωρισει για την ζωη ειναι εκεινος ο ισκιος που περιπαιζει αναμεσα στα βλεφαρα σου καθε φορα που συμμετεχεις σε ενα μυστηριο του κοσμου . Ξερεις απο εκεινα που παυεις να εισαι ανθρωπος γιατι ψηλωνεις .
 Ακομα και τωρα με αυτην την συζητηση μας δεν ειμαστε εμεις . Εχουμε αλλαξει γιατι μεσα μας γενναμε ιδεες . Μερικες τις εκφραζουμε , αλλες τις αφηνουμε να φλεγονται στα στηθη μας , μεχρι να γινουν σταχτες και να κολλησουν στον ουρανισκο μας . Αμα  τωρα φτυσω σταχτες μην εκπλαγεις . Δεν ξερεις ποσες ιδεες καταπια γιατι ετρεμα και μονο στην οψη τους . Καποια πραγματα εμεις ως ανθρωποι τα φοβομαστε και τα κρυβουμε . Οχι απαραιτητα απο τους αλλους . Συχνα ο αυστηροτερος κριτης θα παρουσιαζεται πισω απο εναν καθρεφτη . 
Βεβαια , θα με συμβουλευσεις , αφου δεν μπορω να ξεσκεπασω την αληθεια (τη δικη μου , τη δικη σου δεν εχει σημασια ) τοτε γαιτι να με απασχολει ; Χωρις αυτην , αλλωστε , ζουν οι περισσοτεροι ανθρωποι - για να μην γινω αρνητικη αν προφερω "ολοι" - .
   Σε βλεπω να χαμογελας . Το προσωπο σου συσπαται . Ειναι αστειο . Μα μη γελας με αυτα . Δεν ειναι τοσο θεωρητικα οσο φαινονται . Μα και αν ειναι  εσυ ποτε σου δεν τα σκεφτηκες ;  Ποτε δεν περασες τα ορια αναμεσα στην πραγματικοτητα και στη φαντασια ( γιατι φαντασια ειναι η καθε σκεψη ) ;  Τωρα στα ματια σου λιωνει ο παγος . Ειδες που με νιωθεις ! Μη ντρεπεσαι που περασες την γραμμη . Ανθρωποι ειμαστε και ως τετοιοι οφειλουμε που και που να ξεπερναμε τα ορια . Ναι , καλα ακουσες . Τα ορια τα βαλαμε για ασφαλεια , ωστε να μην πονεσει πολυ η υπαρξη μας μεσα στο χαος της . Αν τα περασεις με καρδια αγνη με στοχο να παρεις φορα να πας στον ουρανο δεν πειραζει . Αρκει οταν φτασεις να ριξεις σκοινι για τους υπολοιπους . 
  Ασχετη ερωτηση αλλα ποιος εβαψε μπλε τον ουρανο ; Δεν ξερεις ουτε και εσυ . Δεν πειραζει . Θα κοπιασουμε μαζι και θα μαθουμε . Σε εμπιστευομαι , φιλε μου . Σε εμπιστευομαι σε τετοιο βαθμο που θα στηριξω στις γραμμες των χεριων σου ολο τον κοσμο μου - με οση αληθεια ενδεχομενως  να εμπεριεχει . Ξερω πως τα χερια σου ειναι σταθερα . Αν δεν ειναι θα γινουν γιατι με αγαπας και απο αυτο και μονο θα αντλεις δυναμεις . 
  Το πρωτο που πρεπει να μαθεις για εκεινον τον κοσμο  ειναι οτι δεν μοιαζει με τον ηλιο . Τωρα οσα πειραματα και αν κανεις στο φως εκεινο μπορει και να σε καψει . Στον δικο μου κοσμο το φως ειναι αβλαβες . Τρεφει το δερμα σου και απο τους πορους του εισχωρει στο εσωτερικο σου . Δινει ζωη στις λεξεις , στη σημασια , στις πραξεις . Η λεξη θα ντυνεται με νοημα , η σημασια θα αποκτα διαυγεια και η πραξη αξια . 
Με το φως οδηγο τα διαμαντια δεν θα μπερδευονται στη λασπη . Καπως ετσι φανταζομουν το χαος της υπαρξης να δειχνει ντυμενο με την ταξη . 
  Μετα τον ηλιο , χαραξα τα βουνα . Το σχεδιο εγινε με μολυβι για να μπορω να σβηνω τα λαθη . Κατηργησα καθε αλλη γραφικη υλη . Μοναχα το ταπεινο γκριζο χρωμα θα κατεγραφει την ιστορια . Δεν ηθελα βλεπεις ο καθενας να σηκωνει το δαχτυλο του προκλητικα για να υποδειξει τον ενοχο οταν θα εβλεπε ενα ελλατωμα στον κοσμο . Ηθελα να μπορουσε αυτος ο καθενας να το διορθωσει , να το σβησει με τη γομα του και να προχωρησει χωρις να κουβαλαει κοκκους κακιας . Σκεφτομουν  , ισως με παιδικη αφελεια , πως οταν θα εδινες στον καθενα ενα μολυβι και μια γομα και απο μικρους τους ενημερωνες πως ειναι υπευθυνοι για το πως κατασκευαζεται ο κοσμος εκεινοι θα φροντιζαν να τον ορθωσουν με συνεπεια .   
    Υστερα απο αυτα αφησα τα ολα τα χρωματα να ανακατευτουν μεταξυ τους και να γεμισουν το κενο αναμεσα στη φυση και στα δημιουργηματα της , αναμεσα στον ανθρωπο και τον συνανθρωπο . Αφησα τις μπογιες να τρεξουν , να σταξουν , να δημιουργησουν γραμμες που θα τεμαχιζαν την αποσταση μεταξυ μας . Εδωσα σε καθε χρωμα και ενα ψευδωνυμο για να δημιουργησω την μαγεια και αφησα τον καμβα να στεγνωσει . Δεν ηθελα να ημουν ο δημιουργος , αυτο ειναι μεγαλη ευθυνη και απαιτει μεγαλη μοναξια . Ηθελα να ημουν και εγω μια ρανιδα χρωματος . Ηθελα να αποτελεσω το ζωντανο χαος , καθως οταν βαζεις το συμπαν σε ταξη μετα καλυπτεις εκεινες τις χαραδρες αναμεσα στα ονειρο και στην πραγματικοτητα . Δεν ηθελα να στερησω στον κοσμο την ευκαιρια να αποδεκτουν την ενοτητα του ονειρου με εκεινη της ευθυνης . Ηθελα να υπαρχει τετοια πολυποκοτητα οσο και η ζωη μας τωρα . 
  Κακα τα ψεματα ο κοσμος που εχτισα ειναι κατ'εικονα και καθ'ομοιωση του δικου μας . Δεν αλλαξα το μεγαλειο του , οπως παρατηρησες  . Αλλαξα  τις λεξεις που δημιουργουν τον κοσμο , τους εδωσα ζωη και πρακτικοτητα , αλλαξα τον τροπο σκεψης , του εδωσα ελπιδα και την ευθυνη να γνωριζει πως τα παντα εξαρτιονται απο αυτον . Πειραξα λιγακι εμας , αυτο ηταν ολο . Αυτο αρκουσε για να δημιουργησω την ευτυχια . 
  Να το παλι εκεινο το μειδιαμα . Τωρα μου το μετεδωσες και εμενα . Ναι ξερω οσα λεω ειναι ανοησιες γιατι δεν μπορω ουτε λιγο να προσεγγισω το τι ειναι εκεινο που καθιστα τη ζωη πολυπλοκη . Παρολα αυτα σχολιαζω και με περισσιο θρασσος καθομαι και αναδημιουργω . Μου φαινεται τοσο ειρωνικο το γεγονος οτι αγαπαω το απειρο , οταν αυτο δεν εχει καν προσωπο .Εφιαλτικη εικονα δεν νομιζεις ; Παλι γελας . Μααα , δεν μπορει κατι θα εχεις να μου πεις , ενα <<Μπραβο>> , ενα <<Σωπα>>, ενα <<Ξεκολλα>> . Εσυ , παλι , πλαι σε αυτην την ροζασμιενη κουρτινα στεκεσαι και  μου χαμογελας . Μαλλον αυτος ειναι ο ορισμος της φιλιας  , να ακους την ανοησια του αλλου με υπομονη και στο τελος να του αφηνεις μια πικρια που δεν μαντεψες τη σιωπη του , που στο βαθος τελικα ειναι ευτυχια γιατι ξερεις πως σε καταλαβε απολυτα . 

                         Σε ευχαριστω ρε φιλε που ησουνα εδω .....