Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ταλαντώσεις σε κόκκινο φόντο

Έπεσα . 
Τα πόδια μου μπλέχτηκαν στην ουρά σου. 
Την ουρά από συννεφιασμένα πρωινά 
που κρυβόσουν στα παπλώματα .
Τα γόνατα κοκκίνισαν θυμάμαι . 
Είδα το χρώμα να αλλάζει σταδιακά 
σε αποχρώσεις του μπλε . 
Δεν πονούσα , μα δεν ένιωθα και τίποτα . 
Ο κόσμος έμοιαζε ναρκωμένος . 
Για να μην βαριέμαι μέτραγα γράμματα και συλλαβές . 
Φοβόμουν όταν έπρεπε να προφέρω το "σ". 
"Σ" όπως σχεδόν . 
Σχεδόν ζω , σχεδόν δάκρυσες , σχεδόν τα καταφέραμε . 
Για να σε ανακαλώ πλέον δεν βασίζομαι στις λέξεις . 
Οι λέξεις είναι τρίγωνα και οι γωνίες τους 
αφήνουν τις ψυχές διάτρητες . 
Πλέον χρησιμοποιώ άλλα σχήματα . 
Προτιμώ τους κύκλους , έχουν ολοκλήρωση 
και μια μαλακή υφή . 
Εσύ ήσουν  ένας κύκλος . 
Δεν είχες ουρά , ούτε οξείες εξοχές . 
Μέχρι να περάσω τουλάχιστον την γραμμή . 
Όταν άρχισα να ακροβατώ στις ακτίνες 
ψάχνοντας για το κέντρο ,
τότε είδα τις γωνίες και την ουρά . 
Άλλαξες , 
Δεν τα παράτησα όμως . 
Μέσα στο μαύρο έβλεπα χρώμα . 
Η πτώση έμοιαζε αναπόφευκτη . 
Άλλαξα και εγώ . 
Το κατάλαβα καθώς ξετίναζα τη σκόνη από τα ρούχα . 
Άλλοτε θα έμενα να κλάψω λίγο ακόμα .
Τώρα δεν έχω καιρό για αυτά . 
Άδειασα τόσο που αν και δεμένη σαν σύνολο 
είχα κάτι το άυλο πάνω μου . 
Ήσουν περίπλοκη διαδρομή . 
Το πιο δύσκολο σημείο ήταν να αποφύγω 
την τούφα εκείνη που έπεφτε στα βλέφαρά σου . 
Ήθελε επιδέξιους ελιγμούς 
για να μην δαγκώσω  τα χείλη και την σκουπίσω 
από τα μάτια σου . 
Θα το έβλεπες και θα βύθιζες τις άγκυρές σου
στο κορμί μου . 
Σου είπα πως δεν σε αγαπώ και έφυγα . 
Φώναξες πως θα ξανάρθεις . 
Όχι , δεν πρέπει ποτέ να γυρίσεις . 
Όχι , μην ξανάρθεις . 
Άμα σε έβλεπα θα καμπύλωνα την ράχη . 
Δεν έχω καιρό γι΄ αυτά  επαναλαμβάνω χαμηλόφωνα  . 
(Αν ξαναρχόσουν κάποτε θα περνούσες από εδώ ;)
Τί σημασία έχει ; 
Η πόρτα δεν έχει ανοίξει ακόμα ...