Ήχοι

Τα βράδια είναι πράγματι καταραμένα . Μου το είχες πει και εγώ ανασήκωσα τους ώμους . Τώρα όμως το βλέπω καθαρά . Την ημέρα μαθαίνεις να αγνοείς τους ήχους που σε περιτριγυρίζουν . Αγνοείς τον χτύπο από τα τακούνια στα πεζοδρόμια , τις κουβέντες των περαστικών , τον ήχο της εφημερίδας που ξεδιπλώνεται , το μουγκρητό των εξατμίσεων , το φύσημα της μύτης κάποιου περαστικού . Ακόμα και αν όλα αυτά πέφτουν στην αντιληψή σου δεν σε ενοχλούν . Έμαθες να μην εστιάζεις την προσοχή σου στις λεπτομέρειες . 
   Τα βράδια από την άλλη δεν έχεις πολλές επιλογές . Όταν το φεγγάρι κρεμιέται από μία καμινάδα και οι δρόμοι ησυχάσουν δεν μπορείς να αγνοήσεις τον παραμικρό ήχο . Ακούς πρωτόγνωρα ηχοχρώματα : όπως το βροντητό στο στήθος σου , το σύρσιμο μιας αράχνης στην σκονισμένη γωνία της κρεβατοκάμαρας , τις φωνές που διηγούνται τις σκεψεις σου ... Είναι τόσα πράγατα που ξετυλίγει η σιωπή και δεν μπορείς παρά να υποθέσεις πως ακόμα και αυτή έχει φωνή . 
   Είναι δύσκολο να κοιμηθείς , βέβαια , με όλη αυτήν την αναστάτωση . Σφίγγεις τα μάτια ή κρύβεις το κεφάλι σου κάτω από το μαξιλάρι για να βρεις την ηρεμία σου . Ορίστε άλλη μια σκοτεινή διάσταση της νύχτας , δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος σου . Είσαι εσύ και εκατομύριες σκέψεις που διασχίζουν το μυαλό σου , μερικές φορές μάλιστα και αλλότριες . Σαν να σου έχουν επιβληθεί από έξω ή σαν να υπάρχει και κάποιος άλλος στο κεφάλι σου . Έπειτα , τί ενοχλητική που είναι αυτή η αράχνη ; Δεν έχει σταματήσει να στριφογυρνάει στον ιστό της . 

  Είναι καταραμένα τα βράδια . Μου το είχες πει αλλά δεν ήθελα να σε πιστέψω .

Αδιέξοδα

Με το χέρι του χτύπησε  το τραπέζι . Ο ήχος φάνταζε εκκωφαντικός στα αφτιά της . Αντανακλαστικά έκλεισε τα μάτια και παραπάτησε προς τα πίσω . Θα έλεγες πως έψαχνε κάποιο τρόπο διαφυγής . Εκείνος στεκόταν άκαμπτος μπροστά της , με μάτια θολά . Τα χείλη του είχαν συστραφεί με τέτοιο τρόπο που η όψη του γινόταν ακόμα πιο τρομακτική . Οι εκρήξεις αυτές γίνονταν όλο και πιο συχνές τον τελευταίο καιρό. Στην αρχή αποτελούσαν την αιτία εντάσεων , καυγάδων και ατελείωτων διαμαρτυριών. Πλέον δεν υπήρχαν οι φασαρίες . Από την μέρα που αυτό το χέρι που τώρα ακουμπούσε στο τραπέζι είχε ακουμπήσει στο μάγουλό της , δεν δημιουργήθηκε  ξανά κάποια φασαρία . Η σιωπή είχε μπει ανάμεσά τους .
    Θυμόταν πως πολλές φορές στο παρελθόν γέμιζαν τις παύσεις τους με σιωπές . Σιωπές όμως φλύαρες που δεν  τους χώριζαν . Θυμόταν τα βλέμματα που τις γέμιζαν , τα πνιχτά γέλια που σβήνοντας άφηναν τα ίχνη τους σε χαμόγελα . Θυμόταν που περνούσαν ολόκληρα βράδια ξάγρυπνοι για να αφηγούνται ιστορίες   , τις δικές τους ιστορίες . Ο κόσμος έμοιαζε πολύ πιο απλός τότε .
   Για να φτάσουν ως εδώ πέρασε καιρός . Δεν ήταν η ρουτίνα ακριβώς που τους αποξένωσε . Ήταν η απώλεια . Κάθε μέρα και από λίγο άλλαζαν και οι δυο τους  . Άλλαζαν δέρματα , όνειρα , συνήθειες , φιλίες . Θα είχαν γεμίσει ένα ολόκληρο νεκροταφείο από όλα τα άτομα που υπήρξαν μέχρι τότε . Αυτήν την αλλαγή δεν μπορούσε να αντέξει η σχέση τους  και γι'αυτήν την αλλαγή δεν έφταιγε αυτός . Έφερε και εκείνη τις ευθύνες της . Αν δεν τον πίεζε να επιστρέψει στο παρελθόν , αν δεν τον σύγκρινε με άλλους , αν δεν είχε πάψει να τον αγαπά το ίδιο ...
   Όσο συλλογιζόταν αυτά , εκείνος κάπνιζε το πούρο του . Ο καπνός ζέσταινε τα πνευμόνια του και έμοιαζε να το απολαμβάνει . Γρήγορα , ωστόσο , λύγισε , Το πρόσωπό του συσπάστηκε και δίχως να μπορεί να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του έβαλε τα κλάματα . Αν και είχε ορκιστεί στον εαυτό του να προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση , και πάλι σήμερα της φώναξε . Δεν άντεχε να ζει έτσι . Για την ακρίβεια δεν άντεχε να ζει με τον εαυτό του . Ήξερε πως νοιαζόταν για εκείνον , αλλά δεν τον αγαπούσε και αυτό τον πλήγωνε. Ένιωθε ενοχές που δεν μπορούσε να είναι αρκετός για εκείνη . Οι ενοχές του ήταν κομμάτι της απώλειας .
  Γιατί δεν έφευγε αφού δεν τον αγαπούσε ; Γιατί έπρεπε να τον βασανίζει έτσι ; Προσπάθησε να διώξει αυτές τις σκέψεις , μα δεν μπορούσε . Σύντομα τα δάκρυα στέγνωσαν και στα μάτια του αποτυπώθηκε ένα φάσμα σκιάσεων . Οι πιο ανοιχτόχρωμες πρόδιδαν την οργή του , την ακόρεστη οργή του να την εκδικηθεί . Στις πιο σκοτεινές από αυτές , αν παρατηρούσες καλά , διέκρινες την απογοήτευση . Πότε θα ερχόταν να τις σκουπίσει αυτές τις στάχτες από τα μάτια του ; Και οι δυο περίμεναν ένα βήμα που ποτέ δεν γινόταν .

Damien Rice "9 crimes" lyrics 

Ταλαντώσεις σε κόκκινο φόντο

Έπεσα . 

Τα πόδια μου μπλέχτηκαν στην ουρά σου. 

Την ουρά από συννεφιασμένα πρωινά 

που κρυβόσουν στα παπλώματα .

Τα γόνατα κοκκίνισαν θυμάμαι . 

Είδα το χρώμα να αλλάζει σταδιακά 

σε αποχρώσεις του μπλε . 

Δεν πονούσα , μα δεν ένιωθα και τίποτα . 

Ο κόσμος έμοιαζε ναρκωμένος . 

Για να μην βαριέμαι μέτραγα γράμματα και συλλαβές . 

Φοβόμουν όταν έπρεπε να προφέρω το "σ". 

"Σ" όπως σχεδόν . 

Σχεδόν ζω , σχεδόν δάκρυσες , σχεδόν τα καταφέραμε . 

Για να σε ανακαλώ πλέον δεν βασίζομαι στις λέξεις . 

Οι λέξεις είναι τρίγωνα και οι γωνίες τους 

αφήνουν τις ψυχές διάτρητες . 

Πλέον χρησιμοποιώ άλλα σχήματα . 

Προτιμώ τους κύκλους , έχουν ολοκλήρωση 

και μια μαλακή υφή . 

Εσύ ήσουν  ένας κύκλος . 

Δεν είχες ουρά , ούτε οξείες εξοχές . 

Μέχρι να περάσω τουλάχιστον την γραμμή . 

Όταν άρχισα να ακροβατώ στις ακτίνες 

ψάχνοντας για το κέντρο ,

τότε είδα τις γωνίες και την ουρά . 

Άλλαξες , 

Δεν τα παράτησα όμως . 

Μέσα στο μαύρο έβλεπα χρώμα . 

Η πτώση έμοιαζε αναπόφευκτη . 

Άλλαξα και εγώ . 

Το κατάλαβα καθώς ξετίναζα τη σκόνη από τα ρούχα . 

Άλλοτε θα έμενα να κλάψω λίγο ακόμα .

Τώρα δεν έχω καιρό για αυτά . 

Άδειασα τόσο που αν και δεμένη σαν σύνολο 

είχα κάτι το άυλο πάνω μου . 

Ήσουν περίπλοκη διαδρομή . 

Το πιο δύσκολο σημείο ήταν να αποφύγω 

την τούφα εκείνη που έπεφτε στα βλέφαρά σου . 

Ήθελε επιδέξιους ελιγμούς 

για να μην δαγκώσω  τα χείλη και την σκουπίσω 

από τα μάτια σου . 

Θα το έβλεπες και θα βύθιζες τις άγκυρές σου

στο κορμί μου . 

Σου είπα πως δεν σε αγαπώ και έφυγα . 

Φώναξες πως θα ξανάρθεις . 

Όχι , δεν πρέπει ποτέ να γυρίσεις . 

Όχι , μην ξανάρθεις . 

Άμα σε έβλεπα θα καμπύλωνα την ράχη . 

Δεν έχω καιρό γι΄ αυτά  επαναλαμβάνω χαμηλόφωνα  . 

(Αν ξαναρχόσουν κάποτε θα περνούσες από εδώ ;)

Τί σημασία έχει ; 

Η πόρτα δεν έχει ανοίξει ακόμα ...

Eλα να μιλησουμε με λιγο κοκκινο κρασι

Ξερεις , ρε φιλε ,τι ειναι η ζωη ;Πολλες φορες το εχω σκεφτει αυτο το ερωτημα αλλα ποτε δεν εβρισκα απαντηση πειστικη . Βασικα , εβρισκα πολλες πειστικες απαντησεις , καμια ομως δεν ειχε τετοιο καλουπι που να χωραει την αληθεια . Ετσι , οσο και αν την εβλεπα μπροστα μου να αιωρειται , καθε φορα που απλωνα το χερι και πιστευα πως την ειχα κλεισει στην παλαμη μου (!) εκεινη παντα ξεγλιστρουσε . Την επιασα , δεν την επιασα ; Την κρατησε εστω και για λιγο η απο τις εσοχες των δαχτυλων μου ειχε ξεφευγε απο την αρχη ; Δεν γνωριζω . Η μονη πλευρα της αληθειας που εχω γνωρισει για την ζωη ειναι εκεινος ο ισκιος που περιπαιζει αναμεσα στα βλεφαρα σου καθε φορα που συμμετεχεις σε ενα μυστηριο του κοσμου . Ξερεις απο εκεινα που παυεις να εισαι ανθρωπος γιατι ψηλωνεις .
 Ακομα και τωρα με αυτην την συζητηση μας δεν ειμαστε εμεις . Εχουμε αλλαξει γιατι μεσα μας γενναμε ιδεες . Μερικες τις εκφραζουμε , αλλες τις αφηνουμε να φλεγονται στα στηθη μας , μεχρι να γινουν σταχτες και να κολλησουν στον ουρανισκο μας . Αμα  τωρα φτυσω σταχτες μην εκπλαγεις . Δεν ξερεις ποσες ιδεες καταπια γιατι ετρεμα και μονο στην οψη τους . Καποια πραγματα εμεις ως ανθρωποι τα φοβομαστε και τα κρυβουμε . Οχι απαραιτητα απο τους αλλους . Συχνα ο αυστηροτερος κριτης θα παρουσιαζεται πισω απο εναν καθρεφτη . 
Βεβαια , θα με συμβουλευσεις , αφου δεν μπορω να ξεσκεπασω την αληθεια (τη δικη μου , τη δικη σου δεν εχει σημασια ) τοτε γαιτι να με απασχολει ; Χωρις αυτην , αλλωστε , ζουν οι περισσοτεροι ανθρωποι - για να μην γινω αρνητικη αν προφερω "ολοι" - .
   Σε βλεπω να χαμογελας . Το προσωπο σου συσπαται . Ειναι αστειο . Μα μη γελας με αυτα . Δεν ειναι τοσο θεωρητικα οσο φαινονται . Μα και αν ειναι  εσυ ποτε σου δεν τα σκεφτηκες ;  Ποτε δεν περασες τα ορια αναμεσα στην πραγματικοτητα και στη φαντασια ( γιατι φαντασια ειναι η καθε σκεψη ) ;  Τωρα στα ματια σου λιωνει ο παγος . Ειδες που με νιωθεις ! Μη ντρεπεσαι που περασες την γραμμη . Ανθρωποι ειμαστε και ως τετοιοι οφειλουμε που και που να ξεπερναμε τα ορια . Ναι , καλα ακουσες . Τα ορια τα βαλαμε για ασφαλεια , ωστε να μην πονεσει πολυ η υπαρξη μας μεσα στο χαος της . Αν τα περασεις με καρδια αγνη με στοχο να παρεις φορα να πας στον ουρανο δεν πειραζει . Αρκει οταν φτασεις να ριξεις σκοινι για τους υπολοιπους . 
  Ασχετη ερωτηση αλλα ποιος εβαψε μπλε τον ουρανο ; Δεν ξερεις ουτε και εσυ . Δεν πειραζει . Θα κοπιασουμε μαζι και θα μαθουμε . Σε εμπιστευομαι , φιλε μου . Σε εμπιστευομαι σε τετοιο βαθμο που θα στηριξω στις γραμμες των χεριων σου ολο τον κοσμο μου - με οση αληθεια ενδεχομενως  να εμπεριεχει . Ξερω πως τα χερια σου ειναι σταθερα . Αν δεν ειναι θα γινουν γιατι με αγαπας και απο αυτο και μονο θα αντλεις δυναμεις . 
  Το πρωτο που πρεπει να μαθεις για εκεινον τον κοσμο  ειναι οτι δεν μοιαζει με τον ηλιο . Τωρα οσα πειραματα και αν κανεις στο φως εκεινο μπορει και να σε καψει . Στον δικο μου κοσμο το φως ειναι αβλαβες . Τρεφει το δερμα σου και απο τους πορους του εισχωρει στο εσωτερικο σου . Δινει ζωη στις λεξεις , στη σημασια , στις πραξεις . Η λεξη θα ντυνεται με νοημα , η σημασια θα αποκτα διαυγεια και η πραξη αξια . 
Με το φως οδηγο τα διαμαντια δεν θα μπερδευονται στη λασπη . Καπως ετσι φανταζομουν το χαος της υπαρξης να δειχνει ντυμενο με την ταξη . 
  Μετα τον ηλιο , χαραξα τα βουνα . Το σχεδιο εγινε με μολυβι για να μπορω να σβηνω τα λαθη . Κατηργησα καθε αλλη γραφικη υλη . Μοναχα το ταπεινο γκριζο χρωμα θα κατεγραφει την ιστορια . Δεν ηθελα βλεπεις ο καθενας να σηκωνει το δαχτυλο του προκλητικα για να υποδειξει τον ενοχο οταν θα εβλεπε ενα ελλατωμα στον κοσμο . Ηθελα να μπορουσε αυτος ο καθενας να το διορθωσει , να το σβησει με τη γομα του και να προχωρησει χωρις να κουβαλαει κοκκους κακιας . Σκεφτομουν  , ισως με παιδικη αφελεια , πως οταν θα εδινες στον καθενα ενα μολυβι και μια γομα και απο μικρους τους ενημερωνες πως ειναι υπευθυνοι για το πως κατασκευαζεται ο κοσμος εκεινοι θα φροντιζαν να τον ορθωσουν με συνεπεια .   
    Υστερα απο αυτα αφησα τα ολα τα χρωματα να ανακατευτουν μεταξυ τους και να γεμισουν το κενο αναμεσα στη φυση και στα δημιουργηματα της , αναμεσα στον ανθρωπο και τον συνανθρωπο . Αφησα τις μπογιες να τρεξουν , να σταξουν , να δημιουργησουν γραμμες που θα τεμαχιζαν την αποσταση μεταξυ μας . Εδωσα σε καθε χρωμα και ενα ψευδωνυμο για να δημιουργησω την μαγεια και αφησα τον καμβα να στεγνωσει . Δεν ηθελα να ημουν ο δημιουργος , αυτο ειναι μεγαλη ευθυνη και απαιτει μεγαλη μοναξια . Ηθελα να ημουν και εγω μια ρανιδα χρωματος . Ηθελα να αποτελεσω το ζωντανο χαος , καθως οταν βαζεις το συμπαν σε ταξη μετα καλυπτεις εκεινες τις χαραδρες αναμεσα στα ονειρο και στην πραγματικοτητα . Δεν ηθελα να στερησω στον κοσμο την ευκαιρια να αποδεκτουν την ενοτητα του ονειρου με εκεινη της ευθυνης . Ηθελα να υπαρχει τετοια πολυποκοτητα οσο και η ζωη μας τωρα . 
  Κακα τα ψεματα ο κοσμος που εχτισα ειναι κατ'εικονα και καθ'ομοιωση του δικου μας . Δεν αλλαξα το μεγαλειο του , οπως παρατηρησες  . Αλλαξα  τις λεξεις που δημιουργουν τον κοσμο , τους εδωσα ζωη και πρακτικοτητα , αλλαξα τον τροπο σκεψης , του εδωσα ελπιδα και την ευθυνη να γνωριζει πως τα παντα εξαρτιονται απο αυτον . Πειραξα λιγακι εμας , αυτο ηταν ολο . Αυτο αρκουσε για να δημιουργησω την ευτυχια . 
  Να το παλι εκεινο το μειδιαμα . Τωρα μου το μετεδωσες και εμενα . Ναι ξερω οσα λεω ειναι ανοησιες γιατι δεν μπορω ουτε λιγο να προσεγγισω το τι ειναι εκεινο που καθιστα τη ζωη πολυπλοκη . Παρολα αυτα σχολιαζω και με περισσιο θρασσος καθομαι και αναδημιουργω . Μου φαινεται τοσο ειρωνικο το γεγονος οτι αγαπαω το απειρο , οταν αυτο δεν εχει καν προσωπο .Εφιαλτικη εικονα δεν νομιζεις ; Παλι γελας . Μααα , δεν μπορει κατι θα εχεις να μου πεις , ενα <<Μπραβο>> , ενα <<Σωπα>>, ενα <<Ξεκολλα>> . Εσυ , παλι , πλαι σε αυτην την ροζασμιενη κουρτινα στεκεσαι και  μου χαμογελας . Μαλλον αυτος ειναι ο ορισμος της φιλιας  , να ακους την ανοησια του αλλου με υπομονη και στο τελος να του αφηνεις μια πικρια που δεν μαντεψες τη σιωπη του , που στο βαθος τελικα ειναι ευτυχια γιατι ξερεις πως σε καταλαβε απολυτα . 

                         Σε ευχαριστω ρε φιλε που ησουνα εδω .....