Μα εσύ έφυγες νωρίς

 Για τον Μ.Φ.


Πάει καιρός από τότε που έμαθα τα νέα . Ένας χρόνος , αλλά φάνηκε ατέλειωτος . Σταμάτησα να τον μετράω με λεπτά , ώρες , μέρες . Τον υπολόγιζα από λεξεις που ήθελα να πω αλλά έμεναν κολλημένες στο λαρύγγι μου . Δεν μπορώ πλέον να τις συμμαζέψω . Είναι αναρίθμητες , είναι σκονισμένες και κυρίως δεν έχουν παραλήπτη .
   Αν ήσουν κοντά , κάτω στον δρόμο ή στο δίπλα στενό θα περνούσα για δυο λεπτά να στις ξεστομίσω . Με τον καιρό να ξέρεις όσα δεν είπεις γίνονται πέτρες μέσα σου και σε βαραίνουν . Αλήθεια , δοκίμασε να μιλήσεις , να σκεφτείς δυνατά και αμέσως θα νιώσεις πιο ανάλαφρος . Άραγε αν οι πέτρες μπορούσαν να μιλήσουν δε θα γίνονταν πιο ελαφρυές ;
  Δεν είσαι όμως κοντά. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζω τώρα . Δεν είσαι στην διπλανή πόρτα ή στο τέλος του δρόμου . Δεν είσαι καν στην γραμμή του τηλεφώνου . Προσπαθώ να σε επινοήσω  . Να σε δημιουργήσω και να σε βάλω στην καθημερινότητά μου ξανά . Κάθε προσπάθεια λήγει τραγικά με άσχημες γκριμάτσες και χαμηλωμένα μάτια .
   Πώς θα μπορούσα να σε ξανά φτιάξω όταν δεν μπορώ καλά καλά να θυμηθώ την χροιά της φωνής σου ; Αυτή , το ομολογώ , είναι η μεγαλύτερη απώλεια που γεύτηκα . Δεν σταματώ τις προσπάθειες και ας λήγουν τραγικά . Ούτε σταματώ να παίζω με διάφορους ήχους και συνδυασμούς από νότες στο μυαλό μου μέχρι να βρώ μια φωνή να σου ταιριάζει . Βάζω ένα " ντο "  για να έχω αρχή και κολλάω τα "ρε " , τα "λα " , τα "μι" .
    Σαν κουραστώ με τα πειράματα ανακατεύω τις νότες , τα χρώματα και τις εικόνες . Διαλύω τα πάντα στο κεφάλι μου  και έπειτα με μια σκούπα συμμαζεύω τα κομμάτια που έμειναν . Δεν τα πετάω . Δεν μπορώ να τα πετάξω . Είναι δικά μου και είναι από εσένα και αυτό στο τέλος της ημέρας είναι η μόνη μου παρηγοριά .
   Όταν πνίγομαι μερικές φορές τα βράδια και ο αέρας φαίνεται σαν να εγκαταλέιπει το δωμάτιο ανοίγω το παράθυρο . Αφήνω να μπει μέσα όλη η δροσιά του δρόμου και αναπνέω. Βαθιές , διαδοχικές ανάσες επιβραδύνουν τους χτύπους της καρδιάς μου που βροντάει στο στήθος μου σαν τύμπανο  . Κλείνω τα μάτια . Τα σφίγγω να μείνουν κλειστά , γιατί η δροσιά που ακουμπάει το πρόσωπό μου σε θυμίζει . Θυμίζει τον τρόπο που απελευθερωνόταν η ψυχή μου όταν ήσουν κοντά της να την κρατάς - από το χέρι  πάντα μη σκοντάψει .
    Ξεφεύγω για λίγο από το τώρα . Από την αρρωστημένη ματιά του φεγγαριού . Από όλα εκείνα τα "αντιο" που συσσωρεύονται στο λαιμό  μου κάθε φορά που θυμάμαι πως η θέση σου στον καναπέ απέμεινε κενή .  Μα εσύ έφυγες νωρίς , φίλε μου . Δυσανασχετώ κάθε φορά που επανέρχομαι σ' αυτήν την συνειδητοποίηση  . Μόλις ανοίξω τα μάτια και βλέπω την θέα του απεναντινού σπιτιού να στέκει εκεί ακίνητο ,επιβλητικό , αυστηρό τότε γυρνάει και η απόγνωση . Το μισώ αυτό το σπίτι . Ειδικά , τον τελευταίο χρόνο που στάθηκε τόσο αλύγιστο όταν έφυγες . Ακόμα έτσι στέκεται . Τίποτα δεν το συγκινεί .  Το μισώ αυτό το σπίτι . 

Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που αγαπώ πάρα πολύ και που θαυμάζω απεριόριστα . Δυστυχώς , ο φίλος μου αυτός πήγε ένα ταξίδι που δεν μπορούσα να τον ακολουθήσω . Του το είχα πει πολλές φορές να μην πηγαίνει όπου εγώ δεν μπορούσα να πάω , αλλά ήταν αδάμαστη ψυχή και σχεδόν ποτέ δεν με άκουγε . Αφιερωμένο για εσένα , λοιπόν , παλιόφιλε . Σε αγαπάω πολύ και να προσέχεις . Σου Αφιερώνω επίσης και το τραγούδι του Marco Mengoni " Ti ho voluto bene veramente"  που κάθε φορά που το ακούω χαμογελάω από το πόσο τέλεια περιγράφει όλα όσα εγώ θέλω να σου πω . 

Così sono partito per un lungo viaggio

Lontano dagli errori e dagli sbagli che ho commesso

Ho visitato luoghi

Per non doverti rivedere

E più mi allontanavo

E più sentivo di star bene

E nevicava molto

Però

Io camminavo

A volte ho acceso un fuoco per il freddo e ti pensavo

Sognando ad occhi aperti

Sul ponte di un traghetto

Credevo di vedere dentro il mare

Il tuo riflesso

Le luci dentro al porto

Sembravano lontane

Ed io che mi sentivo

Felice di approdare

E mi cambiava il volto

La barba mi cresceva

 Trascorsi giorni interi senza dire una parola

E quanto avrei voluto in quell'istante che

Ci fossi

Perché ti voglio bene veramente

E non esiste un luogo dove non mi torni in mente

Avrei voluto averti veramente

E non sentirmi dire

Che non posso farci niente

Avrei trovato molte più risposte

Se avessi chiesto a te

Ma non fa niente

 Non posso farlo ora che sei così lontana

 Mi sentirei di dirti

Che il viaggio cambia un uomo

E il punto di partenza

Sembra ormai così lontano

La meta non è un posto

Ma è quello che proviamo

E non sappiamo dove

Nè quando ci arriviamo

 Trascorsi giorni interi senza dire una parola

Credevo che fossi davvero lontana

Sapessimo prima di quando partiamo

Che il senso del viaggio é la meta e il richiamo

Perché ti voglio bene veramente

E non esiste un luogo dove non mi torni in mente

Avrei voluto averti veramente

E non sentirmi dire che non posso farci niente

Avrei trovato molte piú risposte

Se avessi chiesto a te

Ma non fa niente

Non posso farlo ora

Che sei cosí lontana

Non posso farlo ora

Πέρυσι ήμουν Σαρλί , χθες ήμουν Παρίσι , σήμερα είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ

" Όταν αποκαλείς τον εαυτό σου Ινδό ή Μουσουλμάνο ή Χριστιανό ή Ευρωπαίο, ή οτιδήποτε άλλο, είσαι βίαιος. Καταλαβαίνεις γιατί αυτό είναι βίαιο; Γιατί διαχωρίζεις τον εαυτό σου από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Όταν διαχωρίζεις τον εαυτό σου μέσω των πιστεύω, της εθνικότητάς, της παράδοσης, εκτρέφεις βία. Οπότε ο άνθρωπος που πασχίζει να κατανοήσει τη βία δεν ανήκει σε καμία χώρα, σε καμία θρησκεία, σε καμία πολιτική παράταξη ή σύστημα, παρά ασχολείται με την συνολική κατανόηση της ανθρωπότητας ".
 -Jiddu Krishnamurti

Ήταν γύρω στις 10 όταν έφτασα σπίτι . Είχα βγει με μία φίλη για ψώνια , όπως της είχα υποσχεθεί . Ήθελε να βρει κάτι ιδιαίτερο να φορέσει για ένα πάρτι που διοργανώνει . Κινούμασταν με μεγάλα βιαστικά , αλλά άκρως θηλυκά , βήματα μέσα στα μαγαζιά και στις φωτεινές λεωφόρους που προμηνύουν Χριστούγεννα  . Σε κάθε τέτοια εξόρμηση το απολαμβάνεις στην αρχή , αλλά μετά από κάποιες ώρες αρχίζεις και κουράζεσαι . Συνθλίβεσαι και μόνο στην σκέψη των πόσων είσαι ικανός να αντέξεις για μερικά υφάσματα. Ειδικά για μία ιδιαίτερη νύχτα . 
    Μόλις , λοιπόν , βρέθηκα στο σπίτι πέταξα τα κλειδιά σε ένα ξύλινο κουτί πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού . Αστόχησα . Έπειτα έβγαλα τα παπούτσια . Με είχαν κόψει από τόσο περπάτημα .  Τα πόδια μου αντιδρούσαν και μόνο στην ιδέα να ξανά κλειστούν εκεί  μέσα . Εντελώς μηχανικά έπιασα το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης και άρχισα να παρακολουθώ ό ,τι και αν υπήρχε στα κανάλια . 
   Για την ακρίβεια δεν παρακολουθούσα . Τα μάτια μου απλώς ήταν κολλημένα στις εικόνες , διέκριναν χρώματα και ανάγλυφα αντικειμένων . Εγώ ήμουν χαμένη κάπου μέσα στους συλλογισμούς μου . Δεν είχαν ειρμό , δεν είχαν καν μία συγκεκριμένη μορφή . Ήταν ένα συνοθύλευμα  εικόνων , σαν αναμνήσεις ή ονειρικές που είχαν δημιουργήσει ένα σύννεφο σκόνης στο μυαλό μου . Σιγά σιγά ένιωθα να χάνομαι σε αυτό . 
  Ξύπνησα όταν οι ειδήσεις έπαιξαν το τρομοκρατικό επεισόδιο που χθες το βράδυ ώρα 11.23 σημειώθηκε στο Παρίσι . Ο πανικός , τα απάνθρωπα σκιρτήματα στις καρδιές των θυμάτων , τα όπλα , ο στρατός , ο αέναος πόλεμος  - σε αυτά προσγειώθηκα  απότομα . Μία στιγμή νωρίτερα σχεδίαζα ένα πάρτι και τώρα άνθρωποι έχαναν μαζικώς την ζωή τους στο όνομα ενός θεού . 
  Ανακατεύτηκα . Ένα ρίγος σκαρφάλωνε την σπονδυλική μου στήλη ενώ παράλληλα οι τρίχες ανασηκώθηκαν . Δεν μπορεί , δεν γίνεται να υπάρχει τόσο μίσος στον κόσμο . Δεν γίνεται η ανθρώπινη ηλιθιότητα να μην έχει όρια . Υπήρχαν άνθρωποι εκεί έξω που γδύθηκαν την ανθρωπιά τους και φόρεσαν μία μάσκα , βγήκαν στους δρόμους και απανθρωποίησαν τους συναδέλφους τους , τους γείτονές τους , τους Γάλλους , τους Ισπανούς , τους Κινέζους , τους Έλληνες , τους ανθρώπους ! 
    Γιατί ; Κανένας ποτέ δεν πρέπει να διερωτήθηκε από εκείνους κάτι τέτοιο . Κανένας τους δεν αναγνώρισε στον εαυτό του το δικαίωμα να σιωπά μερικές φορές μπροστά στις απαιτήσεις και τους παραλογισμούς του . Δεν φταίνε όμως εκείνοι - όχι τουλάχιστον μόνο αυτοί . Δεν φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις , τα συμφέροντα , η διαφθορά , το κτήνος μέσα μας . Φταίω και εγώ . Και εγώ που δεν το έκοψα από την ρίζα , που δεν ύψωσα την φωνή μου , που δεν μίλησα τις σκέψεις μου , που απλώς καθόμουν στον καναπέ μου . 
  Πέρυσι ήμουν Σαρλί , χθες ήμουν Παρίσι , σήμερα είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ και θα διεκδικήσω την ειρήνη , την ανθρωπιά , την αγάπη ! 

Υ.Γ.  Μην προσεύχεστε για το Παρίσι , θυμηθείτε πως για μία θρησκεία τράβηξε όσα τράβηξε . Σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται η δράση για το Παρίσι , για εμένα , για εσένα για τον άνθρωπο ανεξαρτήτου χρώματος , θρησκείας , χώρας , γλώσσας , αντίληψης και τάξης . #NOTΕRRORISM