Ανοίγω

Έφτασε ο καιρός που οι δρόμοι παύουν να μοιάζουν γνωστοί. Αν τους παρατηρήσεις καλά , βέβαια, είναι ίδιοι και απαράλλακτοι , αλλά με τα φωτάκια των 0.99 ευρώ να κρέμονται σε κάθε τοίχο , λάμπα και κολώνα μπερδεύεσαι . Η μουσική που ξεχυλίζει από τα ηχεία της πόλης σε κάνει να παρασύρεσαι. Πιστεύειες πως είσαι σε παραμύθι και χωρίς να το ελέγχεις τα χείλη σου σχηματίζουν ένα κουτσό χαμόγελο .
  Όμως ακόμα και σε αυτό το καλοστημένο παραμύθι εσύ περπατάς τις λεωφόρους μόνος . Όλοι έχουν κάποιον δίπλα τους . Έναν πρίγκιπα με καλοσιδερομένο κουστούμι ή έναν ιππότη με μια Χάρλει στην άκρη του δρόμου . Εσύ όμως όχι . Ο δικός σου ο πρίγκιπας ήταν φιάσκο . Ο ιππότης δε μάλλον χάθηκε . Υπήρξαν στιγμές που ( μάλλον από κάποιο χωροχρονικό σφάλμα ) καταφέρατε να συγχρονιστείτε στο ίδιο μήκος κύματος , αλλά ήταν σύντομο και τώρα δεν είναι πάλι εδώ.
  Με τις μπάλες των δέντρων να αντανακλούν παντού την συντροφικότητα αρχίζεις και αισθάνεσαι μισός. Κάτι σου λείπει . Κάτι σημαντικό . Μαθαίνεις να χορεύεις ανεπαίσθητα με τα βήματα κάποιου άλλου σκοπού και όχι του δικού σου . Δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι και εσύ στην ατομικότητά σου δνε είσαι ελλιπής . Δεν είσαι μισός . Ό,τι ειλικρινά χρειάζεσαι βρίσκεται ήδη μέσα σου - και ο σκοπός και τα βήματα και η δύναμη .
  Θυμάμαι πως φοβόμουν να βγω από το σπίτι τέτοιες μέρες . Έλεγα πως δεν θα αντέξω να βλέπω την ευτυχία των άλλων όταν εγώ ένιωθα να βαραίνει τα βλέφαρά μου η μοναξιά . Προτιμούσα να κλείνω τις κουρτίνες και να παρακολουθώ χαζοταινίες στην τηλεόραση παρά να σωπάσω τις παραφωνίες στο κεφάλι μου και να ακούσω το τραγούδι μου .
   Χθες , ωστόσο , πήρα μια βαθιά ανάσα και άλλαξα τα μάτια που έβλεπα τον κόσμο . Σκέφτηκα πως δεν θα έπρεπε να φοβάμαι την ευτυχία των άλλων γιατί και αυτό από μόνο του είναι ωραίο . Και τί δηλαδή αν εσύ έχεις ακόμα περισσότερα μίλια για να φτάσεις στον προορισμό σου ; Το ταξίδι από μόνο του δεν μπορεί να είναι συναρπαστικό; Εξάλλου ό,τι παράγει πολύ ήχο , όπως οι προκηρύξεις ευτυχίας μόνο στο πλαίσιο των Χριστουγέννων , συνήθως από μέσα είναι άδειο πχ το τύμπανο .
  Πήρα ένα μικρό σακίδιο , φόρεσα ένα κόκκινο κασκόλ και βγήκα . Περπάτησα στους δρόμους και αντι να κοιτάζω τα σπασμένα σώματα στις βιτρίνες κοίταζα τους ανθρώπους . Τα παιδιά που γελούσαν , εκείνο το γέρικο ζευγάρι που ψώνιζαν για τα εγγόνια τους με στήθια φουσκωμένα από περηφάνια , δύο ερωτευμένους που γελούσαν . Ήταν πραγματικά ό,τι ωραιότερο είχα δει στην ζωή μου . Μόνο αυτό με έκανε να νιώθω ήδη ευτυχισμένη  .
    Καθώς κατηφόριζα από ένα πλακόστρωτο στενό η έντονη μυρωδιά του καφέ που ερχόταν από ένα μικρό μαγαζί με τράβηξε μέσα . Κάθισα σε μια καθιστή καρέκλα  στα ζεστά και παρήγγειλα το συνηθισμένο καπουτσίνο με μπόλικο αφρόγαλα . Καθόμουν μόνη και δεν περίμενα κανένα . Δεν ήθελα και κανέναν να έρθει . Δεν ήμουν μόνη . Έβγαλα το βιβλίο μου και διάβασα με την ησυχία μου για ώρες . Πόσο γεμάτη ένιωσα εκείνη την στιγμή .
   Ίσως , λοιπόν , το μόνο που χρειάζεται για να είναι κάποιος χαρούμενος είναι να ανοίγει . Όχι δώρα με φθηνά περιτυλίγματα από τα Τζάμπο . Αλλά να ανοίγει τα αφτιά , τα μάτια , την καρδιά , το μυαλό και τέλος τα χέρια για να αγκαλιάσει την διαφορά , έναν άνθρωπο .

Καλά Χριστούγεννα ! 

Αυτά τα νέα της Αλεξάνδρας

Σάββατο βράδυ σε ένα νυχτερινό μαγαζί . Ο κόσμος συρρέει μέσα και έξω . Είναι αποπνικτική η ατμόσφαιρα από τον καπνό . Το προτιμάς όμως από τον ψυχρό αέρα που κυκλοφορεί στους δρόμους .Μέσα στον χώρο δεν ακούς τις φωνές των άλλων , μόνο ορισμένες φράσεις ή καλύτερα φωνήεντα καταφέρεις να πιάσεις . Είσαι στριμωγμένος στην καρέκλα σου .
  Γύρω σου άτομα άγνωστα  . Μερικά γνωστά πρόσωπα εντοπίζεις στην απέναντι γωνία . Δεν θα σε ακούσουν ακόμα και αν φωνάξεις . Σκέφτεσαι πως αν κοιτάξουν προς εσένα θα τους χαρίσεις ένα νεύμα . δεν θα κοιτάξουν όμως και το ξέρεις . Επικεντρώνεσαι στο ποτό σου . Καταπίνεις το αλκοόλ μηχανικά πλέον , λες και δεν καίει τον λαιμό σου . Δεν σε νοιάζει , αυτός είναι ο σκοπός .
  Μπροστά σου χορεύει με τον ρυθμό η Αλεξάνδρα . Δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα άτομα του χώρου . Δείχνει να αισθάνεται απόλυτα άνετα με το σώμα της και με τον χώρο . Χαμογελάει . Άλλο πάλι και τούτο . Σε ένα μέρος που τα χαμόγελα είναι μία ακόμα βιτρίνα εκείνη ξέρει και χαμογελάει με τα μάτια .
  - Έλα μην σε βλέπω έτσι ! Είπαμε σήμερα να απολαύσουμε την βραδιά και εσύ κάθεσαι σιωπηλή και κοιτάς το ποτό σου .
- Ναι , συγγνώμη . Συ είπα δεν θα ήμουν η καλύτερη παρέα σήμερα . Έχουν συμβεί τόσα πολλά που αισθάνομαι πως δεν μπορώ να συμβαδίσω .
- Ξέρω . Πράγματι δεν είναι εύκολο , αλλά για αυτό είναι οι φίλοι να κρατούν τα χαρτομάντιλα .
  Γέλασε με την κελαηδιστή φωνή της και άπλωσε το χέρι της προς εμένα  . Την κοίταξα αμήχανα . Ένα πονηρό μειδίαμα είχε σχηματιστεί στα χείλη της . Τα μάτια της δε είχαν γίνει επικίνδυνα . Οι κόρες τους είχαν διασταλεί και έμοιαζαν ικανές να με καταβροχθίσουν .
- Θα χορέψουμε ή όχι ;
- Δεν θέλω .
- Το ξέρω πως θα σου είναι δύσκολο στην αρχή αλλά ο χορός είναι θεραπευτικός . Ξετινάζεις από πάνω σου όλα τα αρνητικά συναισθήματα .
- Ναι , μαζί και τις αναμνήσεις .
 Ξεφύσηξε . Δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω πόσο δυσαρεστημένη ήταν με την απάντηση μου .
- Δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό ! Ποιος σου είπε  ότι οι αναμνήσεις δεν είναι από μόνες τους αρνητικά συναισθήματα ;
- Τι είναι αυτά που λες .
- Για εμένα δεν είναι τίποτα άλλο παρά συναισθήματα που δεν μπορέσαμε να τα δεχτούμε στον εαυτό μας , να τα αναλύσουμε , να τα συγχωρέσουμε και να τα αφήσουμε να φύγουν χωρίς να μας πληγώνουν πια . Τα βαφτίσαμε αναμνήσεις , τα ντύσαμε με άλλα ρούχα και είπαμε να μην μπολυμε στον κόπο να προχωρήσουμε .
- Υπάρχουν και καλές αναμνήσεις , για αυτό τι έχεις να πεις ;
- Σαφώς και υπάρχουν . Ο λόγος που υπάρχουν , ωστόσο , δεν είναι για να τις νοσταλγείς αλλά για να θυμάσαι να προχωράς μπροστά , ώστε να βρεις ένα εγγενές συναίσθημα . Σε κάλυψα ;
   Με κάλυψε;  Είχα μείνει άναυδη από το πόσο κυνικά μου ακούγονταν τα λόγια της . Μάλλον όχι , όχι κυνικά , πόσο αληθινά ήταν . Για ένα λεπτό είχα αφήσει τον κόσμο γύρω μου να περιστρέφεται όσο εγώ κλεινόμουν στον πιο σκοτεινό μου πυρήνα . Επεξεργαζόμουν ένα ένα τα φωνήματα . Τα έσπαγα , του άλλαζα θέση , τους άλλαζα γράμματα . Ήθελα να τα φέρω στα μέτρα μου .
  Δεν μπορούσα . Οπότε έπιασα το χέρι της , ήταν αρκετά παγωμένο , και την οδήγησα σε ένα μικρό διάστημα όπου είχαν αραιωθεί τα άτομα . Χορέψαμε . Χορέψαμε όλο το βράδυ σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο που να ξέραμε να κάνουμε πέρα από αυτό . Ήταν η πρώτη φορά μετά από ένα εκτενές διάστημα που κατάφερα να κάνω τις σκέψεις μου να σωπάσουν . Άτυχος σκέφτηκα όταν σωριάστηκα στο κρεβάτι μου όποιος δεν χορεύει .
 

                                                                      Χορέψτε !